Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

H ενεργειακή φύση των ασθενειών


Εδώ ο  Χάνεμαν κάνει άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός, για να υπερβεί κατά πολύ όχι μόνο τον αιώνα στον οποίο έζησε, αλλά και τον επόμενο ίσως.

Οι αιτίες των ασθενειών, λέει, είναι και αυτές « ενεργειακές-δυναμικές» και όχι « υλικές», όπως πιστεύεται! Δεν είναι δηλαδή αυτά καθαυτά τα βακτηρίδια, τα μικρόβια ή ιοί υπεύθυνοι για τις ασθένειες, αλλά αυτό που φέρουν « εν δυνάμει» στο εσωτερικό τους, η « ενεργειακή τους κατάσταση», που μπορεί να επιφέρει δυναμικές-ενεργειακές αλλαγές στον οργανισμό του υγιούς, ο οποίος έχει προδιάθεση να προσβληθεί από αυτούς τους νοσογόνους παράγοντες. Αν ήταν θέμα μικροβίων ( ποσότητας μικροβίων), τότε θα έπρεπε αυτοί που είναι εκτεθειμένοι σε μεγάλο αριθμό μικροβίων να προσβάλλονται οπωσδήποτε από αυτά. Αλλά αυτό βέβαια δεν αληθεύει. Έχουμε χιλιάδες παραδείγματα, όπου άρρωστοι από μεταδοτικά νοσήματα, όπως η φυματίωση, η σταφυλοκοκκίαση κ.λ.π., συζούν με άτομα και ακόμη κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, χωρίς να μεταδίδουν σε αυτά την αρρώστια τους, ενώ άλλοι, ενώ ζουν σε υγιεινές συνθήκες, παρ’ όλα αυτά προσβάλλονται. Άλλο παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι ορισμένα μόνο άτομα μιας περιοχής προσβάλλονται από μια επιδημία, ενώ πολλά άλλα της ίδιας περιοχής δεν προσβάλλονται, αν και ζουν στο ίδιο σπίτι με άτομα που έχουν ήδη προσβληθεί από την επιδημία.
Ο καθηγητής θεραπευτικής Sir Stanley Davidson, στο βιβλίο του  Αρχές και Πρακτική της Ιατρικής, γράφει ότι οι βάκιλλοι τυφοειδούς πυρετού βρέθηκαν στην χοληδόχο κύστη είκοσι πέντε χρόνια μετά την προσβολή του ατόμου αυτού από τυφοειδή πυρετό και ακόμη ότι υπάρχουν πολλά άτομα- φορείς μικροβίων- που μεταδίδουν μια ασθένεια σε άλλους, χωρίς τα ίδια να προσβάλλονται ποτέ από την ασθένεια αυτή.
Η συμβατική Ιατρική, για να εξηγήσει το φαινόμενο, λέει ότι τα άτομα αυτά αναπτύσσουν αντισώματα και γι’ αυτό δεν προσβάλλονται. Ωστόσο, η « ανάπτυξη» αυτή των αντισωμάτων είναι χωρίς άλλο το αποτέλεσμα πολλών ηλεκτροχημικών ενώσεων και διεργασιών που γίνονται στον ανθρώπινο οργανισμό όταν κινδυνεύει να προσβληθεί από την ασθένεια. Αλλά τι είναι αυτό που ειδοποιεί τον οργανισμό και βάζει σε κίνηση το μηχανισμό παραγωγής αντισωμάτων; Και γιατί μονάχα σε ορισμένα άτομα και για ορισμένες αρρώστιες λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός και όχι σε όλα τα άτομα και για όλες τις αρρώστιες; ( Μια ασθένεια θα εκδηλωθεί μόνο αν οι συχνότητες δόνησης του διεγέρτη και του διεγειρόμενου οργανισμού συμπίπτουν. Στην περίπτωση αυτή δημιουργείται στιγμιαία μια ενεργειακή κατάσταση η οποία αλλάζει το ενδότερο φυσιοχημικό περιβάλλον, όπου τα συγκεκριμένα βακτηρίδια, οι ιοί κλπ είναι δυνατόν να ευδοκιμήσουν και να πολλαπλασιαστούν).
Την απάντηση την δίνει ο  Χάνεμαν με τον πιο σαφή τρόπο, αναπτύσσοντας τη θεωρία της «προδιάθεσης» των οργανισμών.  Η προδιάθεση είναι μια « εν δυνάμει κατάσταση»,  η οποία μπορεί να εκδηλωθεί ή να μην εκδηλωθεί ως παθολογική κατάσταση κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου. Η εκδήλωση της θα εξαρτηθεί από την ποιότητα ζωής του ατόμου, καθώς και από την ένταση των στρες που θα δεχτεί… Αλλά, πάρα την διαφορετική προδιάθεση, τη διαφορετική αντίδραση σε παθογόνους παράγοντες και τη διαφορετική κατάσταση της υγείας, οι αλλοπαθητικοί ιατροί εξακολουθούν να συντατογραφούν τα ίδια φάρμακα σε ανθρώπους με συγκεκριμένες παθήσεις, αγνοώντας τις ιδιαίτερες ευαισθησίες και την ειδική ιδιοσυγκρασία αυτών των ατόμων.

Αλλά με τις προδιαθέσεις και την καταγωγή τους θα ασχοληθούμε παρακάτω. ο Αμερικανός γιατρός J. T. Kent γράφει:
« Θα σας πουν ότι ο βάκιλλος είναι η αιτία της φυματίωσης, αλλά αν ο άνθρωπος δεν είχε την προδιάθεση ποτέ δεν θα είχε προσβληθεί από το βάκιλλο. Ο βάκιλλος δεν είναι η αιτία της αρρώστιας, δεν έρχεται παρά μόνο μετά την αρρώστια. Οι συμβατικοί ιατροί θεωρούν το αποτέλεσμα ως αιτία, καταλήγοντας έτσι σε μια λαθεμένη θεωρία, τη θεωρία των βακτηριδίων.
Είναι πιθανό να καταστρέψετε τα βακτηρίδια χωρίς να εξαλείψετε την αρρώστια. Η προδιάθεση παραμένει η ίδια, και μόνο αυτοί που έχουν την προδιάθεση θα αρρωστήσουν».
Επομένως, το θέμα δεν είναι αν ο οργανισμός θα εκτεθεί περισσότερο ή λιγότερο στα μικρόβια.
Το ότι είναι ζήτημα « προδιάθεσης» του οργανισμού και επίσης ζήτημα « ποιότητας» και όχι «ποσότητας» της γενεσιουργού αιτίας της αρρώστιας το αποδεικνύουν όλες οι « αλλεργικές», όπως τις ονομάζει η συμβατική Ιατρική, καταστάσεις. Σε αυτές παρατηρείται το φαινόμενο ότι απειροελάχιστη ποσότητα μιας ουσίας, όπως αυτή που παίρνουμε όταν μυρίζουμε ένα λουλούδι και που τις περισσότερες φορές δεν μπορεί ούτε να γίνει αντιληπτή στην ατμόσφαιρα- όχι μόνο από τα όργανα της όσφρησης, αλλά και από οποιαδήποτε επιστημονικά όργανα-, δρα σαν δηλητήριο σε ορισμένα άτομα ( π.χ. το αλλεργικό συνάχι) που έχουν ευαισθησία σε αυτές τις αλλεργικές καταστάσεις. Η αναστάτωση είναι τόσο μεγάλη, ώστε τα άτομα ζουν σε μια συνεχή ταλαιπωρία, γιατί τίποτε δεν μπορεί να τα προφυλάξει από την « αύρα», δηλαδή την ενεργειακή επίδραση της ουσίας στην οποία έχουν ευαισθησία. Και είναι ενεργειακή η επίδραση, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πως ουσίες που δεν αναδίδουν καν μια ισχυρή οσμή επηρεάζουν σε τέτοια ένταση και από τόσο μεγάλη απόσταση τον ανθρώπινο οργανισμό.


Αλλά από τη στιγμή που δεχόμαστε ότι το άρωμα ή η οσμή κάποιου φυτού είναι ικανά να προκαλέσουν ένα σύνολο νοσηρών συμπτωμάτων, έχουμε κιόλας παραδεχτεί έννοιες « ενεργειακές» ως εκλυτικούς παράγοντες ασθένειας.
Η θεωρία των αλλεργικών παθήσεων αποδεικνύει για μια ακόμη φορά πόσο ισχυρή δράση μπορεί να έχουν « απειροελάχιστες» ποσότητες μια ουσίας στον οργανισμό που έχει ευαισθησία σε αυτές, όπως επίσης δικαιολογεί και εξηγεί απόλυτα τη δράση των απειροελάχιστων δόσεων των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, τη στιγμή μάλιστα που αυτά επιλέγονται έτσι, ώστε να ταιριάζουν απόλυτα στη συγκεκριμένη ευαισθησία του ατόμου.
Αν θέλαμε τώρα να στηρίξουμε σε « νόμους» τη θέση ότι οι απειροελάχιστες δόσεις μπορούν πράγματι να επιφέρουν τις επιθυμητές μεταβολές στον οργανισμό, θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στον «Νόμο του Maupertuis», του Γάλλου μαθηματικού, που λέει: « Η ποσότητα δράσης που χρειάζεται για να επιφέρουμε μια αλλαγή στη φύση είναι η μικρότερη δυνατή. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, το αποφασιστικό « ποσό» δράσης είναι πάντοτε μίνιμουμ, ένα « απειροελάχιστο».
Αλλά το πιο απλό παράδειγμα της ενεργειακής διαταραχής του οργανισμού είναι το ψυχικό σοκ. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, το ψυχικό σοκ αναγνωρίζεται ως εκλυτικός παράγων πολλών χρόνιων ενοχλήσεων . Αφού λοιπόν παραδεχόμαστε ότι ένα ψυχικό σοκ επιφέρει ένα σύνολο από νοσηρά συμπτώματα στον οργανισμό, χωρίς να μεσολαβούν μικρόβια, και ότι η πρωταρχική διατάραξη βρίσκεται σε ένα δυναμικό πεδίο, γιατί να μην μπορούμε να κατανοήσουμε τη « δυναμική- ενεργειακή» δράση τω ιών ή των μικροβίων;
Μόνο η σε βάθος έρευνα και η συγκριτική μελέτη θα μας οδηγήσουν στην ανακάλυψη αυτών που κρύβονται πίσω από τα φαινόμενα, στην ανακάλυψη της αλήθειας. Διόλου απίθανο η αντίληψη μας ότι οι αρρώστιες προκαλούνται από τα μικρόβια να είναι μια από τις μεγαλύτερες πλάνες στις οποίες υπέπεσε η ανθρωπότητα σε τόσο μεγάλη κλίμακα και για τόσο μεγάλο διάστημα. Οι συνεχείς ανακαλύψεις νέων φαρμάκων και η σύντομη εγκατάλειψη τους εξαιτίας των παρενεργειών τους ( πάρα πολλά ιατρικά περιοδικά και συγγράμματα έχουν αφιερώσει πολλές σελίδες στις παρενέργειες) δείχνουν ίσως ότι ολόκληρη η έρευνα που γίνεται αυτή τη στιγμή σε παγκόσμια κλίμακα, με κολοσσιαίες δαπάνες και μόχθο, κατευθύνεται σε στόχους λανθασμένους και, κατά συνέπεια, το αποτέλεσμα θα είναι οπωσδήποτε ή άχρηστο ή ακόμη και βλαβερό.
Δεν χρειάζεται ίσως να « σκοτώσουμε» τα μικρόβια, αλλά να κάνουμε τον οργανισμό του ανθρώπου τόσο δυνατό και με τόσο αρμονική λειτουργία, ώστε τα μικρόβια να μην μπορούν να πολλαπλασιαστούν και να ζήσουν σε τέτοιο έδαφος.
Αυτός είναι και ο αντικειμενικός σκοπός της Ομοιοπαθητικής.
Αλλά ας ανακεφαλαιώσουμε αυτά που αναφέραμε ως τώρα.
1.     Για να θεραπευτεί ένας άρρωστος, είναι ανάγκη να πάρει το φάρμακο εκείνο που έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει σε έναν υγιή οργανισμό μια σειρά από συμπτώματα παρόμοια με εκείνα από τα οποία υποφέρει.
2.     Οι ασθένειες δεν είναι διαταραχές μεμονωμένων οργάνων του σώματος, αλλά κατ’ αρχήν δυναμικές- ενεργειακές διαταραχές ολόκληρου του οργανισμού, που καταλήγουν πολλές φορές σε παθολογοανατομικές βλάβες μεμονωμένων οργάνων.
3.     Τα φάρμακα δεν μπορούν να επηρεάσουν την ενεργειακή υφή του οργανισμού αν δεν βρίσκονται σε κατάσταση « δυναμική- ενεργειακή», γεγονός που επιτυγχάνεται με τη δυναμοποίηση.
( Για να διεγείρουμε θεραπευτικά έναν οργανισμό που υποφέρει από μια χρόνια ή οξεία νόσο, πρέπει να εισάγουμε σε αυτόν μια « ποσότητα» λειπής ενέργειας που να ταιριάζει στις λεπτές ενέργειες που εκλύει ο ίδιος οργανισμός προκειμένου να αντιμετωπίσει μια διαταραχή ή να εναρμονίσουμε και να απελευθερώσουμε την παρεμποδισμένη ροή της συμπαντικής ενέργειας. Σε οποιαδήποτε από τις δυο περιπτώσεις, το θεραπευτικό ερέθισμα δεν πρέπει να δίνεται σε φυσικοχημικό επίπεδο αλλά σε ενεργειακό. Όπως η ασθένεια εμφανίζεται σε μια στιγμιαία ενεργειακή αλλαγή, η σωστή ενεργειακή διέγερση βοηθά τον οργανισμό να επιστρέψει σε φυσιολογική κατάσταση με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ακόμη και αν η τοπική ενόχληση δεν έχει αλλάξει καθόλου αμέσως μετά την λήψη μιας θεραπευτικής διέγερσης, το « κβαντικό άλμα» της ενεργειακής αλλαγής γίνεται αντιληπτό από τον ασθενή ως συναίσθημα μεγαλύτερης ζωτικότητας, ελευθερίας και ευεξίας. Η εμφάνιση ενός τέτοιου συναισθήματος μετά την ενεργειακή αγωγή είναι προμήνυμα ότι η θεραπεία του τοπικού προβλήματος θα επέλθει σύντομα).

4.     Η πρωταρχική διαταραχή στις φυσικές ασθένειες θα πρέπει να αναζητηθεί σε ένα δυναμικό- ενεργειακό πεδίο και όχι σε φυσικό- χημικό ( υλικό).

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γεώργιου Βυθούλκα, « Ομοιοπαθητική η μεγάλη πρόκληση για την Ιατρική» του εκδοτικού οίκου Α. Α. Λιβάνη.



 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.