Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Η Ιπποκρατική Φιλοσοφία από μια άλλη Οπτική


Ειδέναι τι εστίν άνθρωπος.
(Να γνωρίσουμε τι είναι ο άνθρωπος.)

Η δε διάνοια παρ ’ αυτής λάβουσα ύστερον εις αληθείην ήγαγεν.
(Ο Νους λαμβάνοντας -από τη φύση- τις μορφές των αντικειμένων οδηγεί τελικά στην αλήθεια.)

Όσα γαρ την των ομμάτων όψιν εκφεύγει, ταύτα τη της γνώμης όψει κεκράτηται.
(Όσα ξεφεύγουν από την όραση των ματιών, αυτά συλλαμβάνονται από την όραση του πνεύματος.
Ιπποκράτης
Σε έναν κόσμο που βυθίζεται στο χάος, στην δυστυχία, στη μιζέρια, στον πόνο και στην ανθρώπινη απαξίωση, φωνές από το παρελθόν που αν και με τη γραμμική λογική θεωρούνται ότι προέρχονται από το παρελθόν, στην πραγματικότητα είναι φωνές του παρόντος και του μέλλοντος, μας υπενθυμίζουν ότι ο Άνθρωπος είναι μια πνευματική ύπαρξη η οποία αναζητά με πάθος την Ελευθερία, την Αυτογνωσία, την Αγάπη και την Ευτυχία μέσα στην ζωή και την Ύπαρξη του. Αυτή η εσωτερική φλόγα είναι ζωντανή σε κάθε έμψυχο ον που με σφοδρότητα την αναζητά μέσα του. Η φαινομενικά ισχυρή και προοδευτική επιστήμη καταρρέει αξιολογικά κάτω από το πρίσμα της Ανθρώπινης Όρασης.  (Η Αθλητιατρική στην Αρχαία Ελλάδα)
Χάνει την ανθρωποκεντρική της δυναμικότητα καθώς οι αληθινοί σκοποί της εν τέλει δεν εξυπηρετούν καθόλου την Ανθρώπινη Υπόσταση. Είναι καιρός να στραφούμε σε Εκείνους που παρατήρησαν σε βάθος την Ανθρώπινη Ύπαρξη, παρατηρώντας με εκλεπτυσμένο και Ολοφάνερο τρόπο την φυσιολογία της ανθρώπινης ψυχής και τη βαθύτερη ολότητα του ανθρώπινου όντος ως ψυχοσωματική ολότητα. Μια από τις μεγάλες μορφές της Αρχαιότητας ήταν ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης ο Κώος που με περισσή ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, καλοσύνη και γλυκύτητα έσκυψε προς τον ασθενή άνθρωπο και του έδωσε θεραπεία πρώτα ψυχική και έπειτα σωματική.
Με όπλο του την παρατήρηση, με βαθιά αίσθηση του ανθρώπινου σώματος και χωρίς σύγχρονα εργαλεία έκανε παρατηρήσεις που σήμερα φαντάζουν αδιανόητες. Για τον Ιπποκράτη η παρατήρηση, η θέληση, η φαντασία και η διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη φύση ήταν αρκετή για να βρει τις απαντήσεις. Το πρωτοποριακό, ανθρωπιστικό και επιστημονικό του πνεύμα άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια του Νου του πάνω στην Επιστήμη της Ιατρικής και γι’ αυτό δικαίως θεωρείται ως ο πατέρας της Ιατρικής και ως εκείνος που ξε-θεμελίωσε την δεισιδαιμονία που επικρατούσε για τις νόσους με την κοφτερή και επιστημονική λογική του και με το αστείρευτο πνεύμα του θεμελίωσε τις βάσεις της επιστημονικής παρατήρησης, του πειράματος και των διάφορων επιστημονικών μεθόδων.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

H ενεργειακή φύση των ασθενειών


Εδώ ο  Χάνεμαν κάνει άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός, για να υπερβεί κατά πολύ όχι μόνο τον αιώνα στον οποίο έζησε, αλλά και τον επόμενο ίσως.

Οι αιτίες των ασθενειών, λέει, είναι και αυτές « ενεργειακές-δυναμικές» και όχι « υλικές», όπως πιστεύεται! Δεν είναι δηλαδή αυτά καθαυτά τα βακτηρίδια, τα μικρόβια ή ιοί υπεύθυνοι για τις ασθένειες, αλλά αυτό που φέρουν « εν δυνάμει» στο εσωτερικό τους, η « ενεργειακή τους κατάσταση», που μπορεί να επιφέρει δυναμικές-ενεργειακές αλλαγές στον οργανισμό του υγιούς, ο οποίος έχει προδιάθεση να προσβληθεί από αυτούς τους νοσογόνους παράγοντες. Αν ήταν θέμα μικροβίων ( ποσότητας μικροβίων), τότε θα έπρεπε αυτοί που είναι εκτεθειμένοι σε μεγάλο αριθμό μικροβίων να προσβάλλονται οπωσδήποτε από αυτά. Αλλά αυτό βέβαια δεν αληθεύει. Έχουμε χιλιάδες παραδείγματα, όπου άρρωστοι από μεταδοτικά νοσήματα, όπως η φυματίωση, η σταφυλοκοκκίαση κ.λ.π., συζούν με άτομα και ακόμη κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, χωρίς να μεταδίδουν σε αυτά την αρρώστια τους, ενώ άλλοι, ενώ ζουν σε υγιεινές συνθήκες, παρ’ όλα αυτά προσβάλλονται. Άλλο παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι ορισμένα μόνο άτομα μιας περιοχής προσβάλλονται από μια επιδημία, ενώ πολλά άλλα της ίδιας περιοχής δεν προσβάλλονται, αν και ζουν στο ίδιο σπίτι με άτομα που έχουν ήδη προσβληθεί από την επιδημία.
Ο καθηγητής θεραπευτικής Sir Stanley Davidson, στο βιβλίο του  Αρχές και Πρακτική της Ιατρικής, γράφει ότι οι βάκιλλοι τυφοειδούς πυρετού βρέθηκαν στην χοληδόχο κύστη είκοσι πέντε χρόνια μετά την προσβολή του ατόμου αυτού από τυφοειδή πυρετό και ακόμη ότι υπάρχουν πολλά άτομα- φορείς μικροβίων- που μεταδίδουν μια ασθένεια σε άλλους, χωρίς τα ίδια να προσβάλλονται ποτέ από την ασθένεια αυτή.
Η συμβατική Ιατρική, για να εξηγήσει το φαινόμενο, λέει ότι τα άτομα αυτά αναπτύσσουν αντισώματα και γι’ αυτό δεν προσβάλλονται. Ωστόσο, η « ανάπτυξη» αυτή των αντισωμάτων είναι χωρίς άλλο το αποτέλεσμα πολλών ηλεκτροχημικών ενώσεων και διεργασιών που γίνονται στον ανθρώπινο οργανισμό όταν κινδυνεύει να προσβληθεί από την ασθένεια. Αλλά τι είναι αυτό που ειδοποιεί τον οργανισμό και βάζει σε κίνηση το μηχανισμό παραγωγής αντισωμάτων; Και γιατί μονάχα σε ορισμένα άτομα και για ορισμένες αρρώστιες λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός και όχι σε όλα τα άτομα και για όλες τις αρρώστιες; ( Μια ασθένεια θα εκδηλωθεί μόνο αν οι συχνότητες δόνησης του διεγέρτη και του διεγειρόμενου οργανισμού συμπίπτουν. Στην περίπτωση αυτή δημιουργείται στιγμιαία μια ενεργειακή κατάσταση η οποία αλλάζει το ενδότερο φυσιοχημικό περιβάλλον, όπου τα συγκεκριμένα βακτηρίδια, οι ιοί κλπ είναι δυνατόν να ευδοκιμήσουν και να πολλαπλασιαστούν).
Την απάντηση την δίνει ο  Χάνεμαν με τον πιο σαφή τρόπο, αναπτύσσοντας τη θεωρία της «προδιάθεσης» των οργανισμών.  Η προδιάθεση είναι μια « εν δυνάμει κατάσταση»,  η οποία μπορεί να εκδηλωθεί ή να μην εκδηλωθεί ως παθολογική κατάσταση κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου. Η εκδήλωση της θα εξαρτηθεί από την ποιότητα ζωής του ατόμου, καθώς και από την ένταση των στρες που θα δεχτεί… Αλλά, πάρα την διαφορετική προδιάθεση, τη διαφορετική αντίδραση σε παθογόνους παράγοντες και τη διαφορετική κατάσταση της υγείας, οι αλλοπαθητικοί ιατροί εξακολουθούν να συντατογραφούν τα ίδια φάρμακα σε ανθρώπους με συγκεκριμένες παθήσεις, αγνοώντας τις ιδιαίτερες ευαισθησίες και την ειδική ιδιοσυγκρασία αυτών των ατόμων.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Εγώ

Αναρτήθηκε από  //  30 Ιανουαρίου 2012 

 Aναδημοσίευση από Τerrapapers

Εγώ: Η παρούσα κατάσταση του κόσμου της ύλης, ορατής και αόρατης και όχι μόνο της ανθρωπότητας. Στην καθομιλουμένη είναι η λέξη που υπάρχει σε κάθε πρόταση, είτε ακούγεται είτε όχι, μαζί με τις συγγενικές της –μου δικό μου, εμένα, με- αλλά και η πλέον παραπλανητική σαν λέξη, γιατί σαν έννοια είναι η απόλυτη καταστροφή. Στην καθημερινή χρήση το ΕΓΩ, το κομματιασμένο, δηλώνει το αρχέγονο λάθος, την πλανεμένη αντίληψη για το Άτμητο το Άρρητο, Το ΕΓΩ είναι η πλασματική ψευδαίσθηση ενός διαιρεμένου σε χιλιάδες κομμάτια εαυτού.
Το “εγώ” είναι ο άνθρωπος, ο παγωμένος, παγιωμένος. Σκέψου το νερό, κινείται παντού, μπαίνει παντού, είναι ρευστό, πολύ όμορφα και φυσικά υπακούει στον συμπαντικό κανόνα “τα πάντα ρει”. Μέχρι που αποκτά ‘εγώ’. Τότε παύει να είναι ρευστό και γίνεται πάγος. Παύει να είναι μέρος, του, σε συνεχή ροή σύμπαντος, και γίνεται πέτρα παγωμένη. Καμία ροή. Ακίνητο μέχρι να λιώσει – πεθάνει.
Αυτή ακριβώς είναι και η κατάσταση κάποιων ανθρώπων. Παγ(ι)ωμένη. Αυτό συμβαίνει όταν ο άνθρωπος μπαίνει σε ομάδες, δίνοντας την συμφωνία του. Όταν οι ομάδες και οι πεποιθήσεις του “εγώ” του κλέβουν την ελευθερία του –ροή- και εγκλωβίζοντας τον, τον παγώνουν. Παύει να είναι πλέον ελεύθερος και αποκτά εγώ ή εμείς, που είναι το ίδιο. Άλλη μια παρανόηση, που ανόητα ή σκόπιμα κυκλοφορεί, ειδικά σε κύκλους “διδασκάλων” το ΕΜΕΙΣ, θεωρώντας λανθασμένα πως το “εμείς” είναι Gestalt. Ακούμε λοιπόν “πότε επιτέλους θα πάψουμε να είμαστε ατομιστές και θα γίνουμε εμείς;” σε όλες τις παραλλαγές. Αλλά δεν είναι έτσι.
Το  Gestalt  δηλώνει πως “το όλον, είναι μεγαλύτερο από το σύνολο των μερών του” Ναι αλλά μόνο αν τα μέρη του είναι Άτμητα.

G R A V I O L A – Ο εξολοθρευτής του καρκίνου

 Αναδημοσίευση από Τerrapapers

Η γουανάμπανα (στα ισπανικά guanabana, πορτογαλικά graviola), Annona muricata, Annona sericea Dunal στον Correia, M. P., (1984), Annona macrocarpa Wercklι, A. bonplandiana H.B. & K., A. cearensis Barb.Rodr., Guanabanus muricatus (L.) M.Gσmez στο Rain-tree) είναι πλατύφυλλο αειθαλές δέντρο, ιθαγενές του Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής και του βορείου τμήματος της Νότιας Αμερική. Σήμερα φύεται σε μερικές περιοχές στη Νοτιοανατολική Ασία. Στα αγγλικά λέγεται soursop. Στις περισσότερες ισπανόφωνες χώρες ονομάζεται από τους περισσότερους Guanαbana, ενώ στις Φιλιππίνες είναι γνωστό ως guyabano.
Το φυτό graviola, έχει προσαρμοστεί σε περιοχές με μεγάλη υγρασία και σχετικά ζεστούς χειμώνες. Θερμοκρασίες κάτω των 5 βαθμών Κελσίου προκαλούν καταστροφές στα φύλλα και σε μικρά κλαδιά, ενώ το φυτό ξερένεται σε θερμοκρασίες κάτω των 3 βαθμών Κελσίου. Η γεύση του μπορεί να συγκριθεί με διάφορα άλλα φρούτα, μπορούμε αν πούμε πως πλησιάζει ένα μείγμα φράουλας και ανανά μέχρι ξινού κίτρου, καρύδας και μπανάνας. Το φρούτο είναι κάπως δύσκολο να φαγωθεί, καθώς η λευκή σάρκα του στο εσωτερικό έχει πολλούς μεγάλους σπόρους και φυτικές μεμβράνες. Για το λόγο αυτό καταναλώνεται σε χυμό περισσότερο από το να φαγωθεί ατόφιο.
Το φυτό καλλιεργείται ως γεωργική καλλιέργεια για τον αγκαθωτό πράσινο καρπό του. Εκτός από τις περιοχές που αποτελούν πατρίδα του φυτού, η graviola καλλιεργείται επίσης στη νότια Φλόριντα των ΗΠΑ, για εσωτερική κατανάλωση, σε περιορισμένη κλίμακα. Η σάρκα του φρούτου είναι λευκή και ο πυρήνας του αποτελείται από πολλά μαύρα κουκούτσια, τα οποία δεν μπορούν να χωνευτούν. Η γλυκιά του σάρκα χρησιμοποιείται για την παρασκευή χυμών, γλυκών, σιροπιών και για γεύσεις παγωτών. Στο Μεξικό το φρούτο graviola είναι κοινό επιδόρπιο.
Από άποψη θρεπτικής αξίας, το graviola είναι πλούσιο σε υδατάνθρακες και κυρίως φρουκτόζη. Επίσης, περιέχει βιταμίνη C, βιταμίνη B1 και βιταμίνη B2. Ο καρπός, οι σπόροι και τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται ως βότανα και φάρμακα από τους αυτόχθονες του Μεξικού και των υπόλοιπων περιοχών όπου το φυτό είναι ιθαγενές. Αλλά όχι μόνο αυτό.
3
H Graviola έχει μεγάλη ιστορία χρήσης στη βοτανοθεραπεία -από τους ιθαγενείς του Αμαζονίου- για το διαβήτη, την καταρροή, τους σπασμούς, ως αντιμικροβιακό ευρέως φάσματος κατά των βακτηρίων και των μυκήτων, κατά των παρασίτων, για τη ρύθμιση της υψηλής πίεσης του αίματος, για την κατάθλιψη, για νευρικές διαταραχές, καρδιοπάθειες, άσθμα, προβλήματα με το συκώτι, αρθρίτιδες κ.ά.