Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

H Eλευθερία του νου...

" Όταν ο νους ελευθερώνει τον εαυτό του από το γνωστό, είναι στοχασμός. Η προσευχή πηγαίνει από το γνωστό στο γνωστό, μπορεί να έχει αποτελέσματα, αλλά εξακολουθεί να είναι μέσα στην περιοχή του γνωστού και το γνωστό είναι η σύγκρουση, η αθλίοτητα και η σύγκρουση. Στοχασμός είναι ολοσχερή άρνηση όλων εκείνων που ο νους έχει συσσωρεύσει. Το γνωστό είναι ο παρατηρητής και ο παρατηρητης βλέπει μόνο μέσα από το γνωστό. Η εικόνα ανήκει στο παρελθόν είναι το τελείωμα του παρελθόντος..."
Κρισναμουρτι







Στοχασμός είναι το άδειασμα του νου από το γνωστό....

Κρισναμούρτι, από το βιβλίο Στη σιγή του νου.

Στοχασμός είναι άδειασμα του νου από το γνωστό. Το γνωστό είναι το παρελθόν. Το άδειασμα δεν είναι το τέλος της συσσωρεύσεως, αλλά μάλλον σημαίνει να μην συσσωρεύεις καθόλου. Εκείνο που υπήρξε μπορεί να αδειάσει μόνο στο τώρα, όχι με την σκέψη  αλλα με την δράση, με το να κάνεις εκείνο που είναι. Το παρελθόν είναι η κίνησης από συμπέρασμα σε συμπέρασμα και η κρίσης εκείνου που είναι από το συμπέρασμα. Κάθε κρίση είναι συμπέρασμα, είτε ανήκει στο παρελθόν είτε στο παρόν και είναι αυτό το συμπέρασμα που εμποδίζει το συνεχές άδειασμα του νου από το γνωστό. Διότι το γνωστό είναι πάντα συμπέρασμα, καθορισμός.
Το γνωστό είναι η δράση της θελήσεως και η θέληση σε λειτουργία είναι η συνέχιση του γνωστού, επομένως η δράση της θέλησης δεν είναι δυνατόν να αδειάσει το νου. Τον άδειο νου δεν μπορείς να τον αγοράσεις στο βωμό της απαιτήσεως, γεννιέται όταν η σκέψης έχει επίγνωση των δικών της δραστηριοτήτων- όχι ο σκεπτόμενος που έχει επίγνωση της σκέψεως του.
Στοχασμός είναι η αθωότης του παρόντος και επομένως είναι πάντα μόνος. Ο νους που είναι τελείως μόνος, που δεν τον αγγίζει η σκέψη παύει να συσσωρεύει. Έτσι το άδειασμα του νου είναι πάντα στο παρόν. Για τον νου που είναι μόνος, το μέλλον- που ανήκει πάντα στο παρελθόν-σταματάει. Στοχασμός είναι  κίνηση, όχι συμπέρασμα, όχι τέρμα που πρέπει να φτάσει κανείς...


Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

“Φίλος, Σημαίνει Όφελος” Επίκουρος

Απο miastala.com   posted by Eos Aurora

IMG_0302A
Ούτε αυτός που ζητά συνέχεια βοήθεια είναι φίλος, ούτε εκείνος που δε σχετίζει ποτέ το όφελος με την φιλία.
  • -Η ερωτική πράξη από μόνη της δεν έχει τίποτα το επιλήψιμο, όμως πολύ πιο σημαντική από το σεξ ή τον έρωτα είναι η φιλία, που “χορεύει ολόγυρα στην οικουμένη καλώντας μας να ξυπνήσουμε για χάρη της ευτυχίας“. Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.κ.ε..)
-Ών η σοφία παρασκευάζεται εις την όλου βίου μακαριότητα πολύ μέγιστόν εστί η της φιλίας κτήσις. “Απ’ όλα τα αγαθά που παρέχει η Σοφία για έναν ευτυχισμένο βίο το μεγαλύτερο είναι η απόκτηση της φιλίας, έλεγε ο Επίκουρος. Αρετή σημαίνει να έχεις την ικανότητα να αρμόζεις, να ωφελείς, να συνδέεις, να αρέσεις, να είσαι ανώτερος και όσο πιο ηθικός μπορείς.
  • “Κάθε φιλία από μόνη της είναι αρετή, αρχικό της κίνητρο όμως είναι η ωφέλεια.”
-Δεν έχουμε τόσο ανάγκη από τη βοήθεια των φίλων, όσο από την ελπίδα, ότι θα μας προσφέρουν τη βοήθειά τους όταν την έχουμε ανάγκη. Φίλος, έλεγε ο Επίκουρος, δεν είναι ούτε αυτός που επιδιώκει διαρκώς το όφελος από μία φιλία, ούτε εκείνος που ποτέ δεν συνδέει το όφελος με τη φιλία. Κι αυτό γιατί ο ένας καπηλεύεται με αντάλλαγμα τη φιλία και ο άλλος ξεκόβει κάθε ελπίδα για το μέλλον.
Οι Επικούρειοι μάλιστα διακήρυτταν ότι είναι προτιμότερο και πιο ηδονικό να κάνεις το καλό από το να δέχεσαι τις ευεργεσίες των άλλων.
  • -Ούτε πρέπει να μας απασχολεί τι τρώμε και τι πίνουμε, αλλά με ποιους τρώμε και με ποιους πίνουμε.
Ο γενναίος, περί σοφίαν και φιλίαν μάλιστα γίγνεται, ών το μέν θνητόν αγαθόν, το δέ αθάνατο. “Ο ανώτερος άνθρωπος επιδιώκει πάντοτε την σοφία και την φιλία, εξ αυτών το μεν είναι θνητό αγαθό το δε αθάνατο.”
  • -Η φιλία περιχορεύει την οικουμένη κηρύττουσα δή πάσιν ημίν εγείρεσθαι επι τον μακαρισμόν. “Η φιλία σέρνει τον χορό ολόγυρα  στην οικουμένη καλώντας μας να ξυπνήσουμε για χάρη της ευτυχίας.”

Ελευθερία η πρώτη κίνηση του Στοχασμού...


Στοχασμός δεν είναι απλώς εμπειρία κάποιου πράγματος πέραν της καθημερινής σκέψης και αισθήματος, ούτε αναζήτηση οραμάτων και τέρψεων. Ένας ανώριμος και χαμερπής μικρός νους μπορεί να έχει, και συχνά έχει, οράματα μιας πλατείας συνειδήσεως και εμπειρίες τις οποίες αναγνωρίζει σύμφωνα με την δική του διαμόρφωση. Αυτή η ανωριμότητα μπορεί να έχει μεγάλη ικανότητα να φτάσει στην επιτυχία σε αυτόν τον κόσμο και να αποκτήσει φήμη και δημοτικότητα. Οι δάσκαλοι τους οποίους ακολουθεί είναι της ίδιας ποιότητος και καταστάσεως. Ο στοχασμός δεν ανήκει σε τέτοιους ανθρώπους. Δεν είναι για τον αναζητητή, γιατί ο αναζητητής βρίσκει εκείνο που θέλει και η παρηγοριά που παράγεται από αυτό είναι η ηθική των ίδιων του φόβων.
   Ό, τι και να κάνει  ο άνθρωπος  της πίστης και του δόγματος δεν μπορεί να εισέλθει στην βασιλεία του στοχασμού. Για να στοχαστείς, χρειάζεται ελευθερία. Δεν προηγείται ο στοχασμός και ακολουθεί η ελευθερία.  Ελευθερία- η ολική άρνηση των κοινωνικών ηθικολογιών και αξιών- είναι η πρώτη κίνηση του στοχασμού. Δεν είναι μια δημόσια υπόθεση, όπου πολλοί μπορούν να συμμετέχουν και να κάνουν προσευχή. Στέκεται μόνος και είναι πάντα πέρα από τα σύνορα της κοινωνικής διαγωγής. Διότι η ελευθερία δεν βρίσκεται στα πράγματα της σκέψεως ή σε ό, τι η σκέψη έχει συναρμολογήσει και το ονοματίζει αλήθεια.  Η πλήρης άρνηση όλου αυτού του οικοδομήματος της σκέψης είναι η βάση του στοχασμού.

Κρισναμουρτι, Στην σιγή του Νου


Ο στοχασμός δεν είναι ποτέ προσευχή...



Κρισναμούρτι, απόσπασμα από το βιβλίο Στη σιγή του νου...

Ο στοχασμός ποτέ δεν είναι προσευχή. Η προσευχή, η ικεσία, γεννιέται από τον αυτοοίκτο. Προσεύχεστε όταν έχετε δυσκολίες, όταν υπάρχει πόνος. Αλλά όταν υπάρχει ευτυχία, χαρά, δεν υπάρχει ικεσία. Αυτός ο αυτοοίκτος, τόσο βαθειά ριζωμένος μέσα στον άνθρωπο είναι η ρίζα της χωριστικότητος. Εκείνο που είναι χωριστό η νομίζει τον εαυτό του χωριστό, αναζητώντας διαρκώς να συνταυτιστεί με κάτι που δεν είναι χωριστό, φέρνει μόνον περισσότερη διαίρεση και πόνο. Από αυτή την σύγχυση επικαλείται κανείς τον ουρανό, ή τον σύζυγο, η κάποια θεότητα του νου. Αυτή η επίκληση μπορεί να βρει απάντηση, αλλά αυτη η απάντηση είναι αντήχηση του αυτοοίκτου, μέσα στον χωρισμό του.
Η επανάληψη αυτων των λέξεων, των προσευχών, είναι αυτουπνωτιστική, αυτοπεριοριστική και καταστρεπτική. Η μόνωση της σκέψης είναι πάντοτε μέσα στην περιοχή του γνωστού και η απάντηση στην προσευχή είναι η απόκριση του γνωστού.
Ο στοχασμός είναι μακριά απ' αυτό. Σ' εκείνο το πεδίο η σκέψη δεν μπορεί να μπει, δεν υπάρχει χωρισμός και επομένως ούτε ταύτιση. Ο στοχασμός είναι ανοικτός, μυστικότητα δεν έχει θέση σε αυτόν. Το κάθε τι είναι εκτεθειμένο, διαυγές, τότε η ομορφιά της αγάπης υπάρχει....