Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

To ποτάμι της ζωής...

Κρισναμούρτι
Η αίσθηση της ευτυχίας


" Δεν ξέρω αν έχετε προσέξει, πηγαίνοντας κάποια βόλτα, ότι δίπλα στο ποτάμι υπάρχει μια στενόμακρη δεξαμενή. Δεν συνδέεται με το ποτάμι και μάλλον την έχουν σκάψει ψαράδες. Το ποτάμι κυλάει σταθερά, είναι βαθύ και πλατύ, αλλά η δεξαμενή είναι γεμάτη από διάφορα σκουπίδια που επιπλέουν, επειδή δεν συνδέεται με το ποτάμι, ενώ δεν υπάρχουν μέσα της ψάρια. Είναι μια δεξαμενή με λιμνασμένα νερά και το βαθύ ποτάμι την προσπερνάει κυλώντας γρήγορα, γεμάτο ζωή και δύναμη.
Δεν νομίζετε ότι και οι άνθρωποι είναι έτσι; Σκάβουν μια δεξαμενούλα για τους εαυτούς τους, μακριά από το ορμητικό ρεύμα της ζωής, και μέσα σ'αυτή τη δεξαμενούλα λιμνάζουν και πεθαίνουν και αυτό το λίμνασμα, αυτή η φθορά, την ονομάζουν ζωή. Αυτό συμβαίνει επειδή όλοι μας ζητάμε σταθερότητα, θέλουμε κάποιες επιθυμίες μας να μένουν πάντα ίδιες, θέλουμε όσα μας ευχαριστούν να μην τελειώσουν ποτέ. Σκάβουμε μια μικρή τρύπα και ταμπουρωνόμαστε μέσα της μαζί με την οικογένεια μας, τις φιλοδοξίες μας, τον πολιτισμό μας, τους φόβους μας, τους θεούς μας, τους διάφορους τρόπους λατρείας μας και πεθαίνουμε εκεί μέσα, αφήνοντας τη ζωή να μας προσπερνάει- τη ζωή που είναι πρόσκαιρη, που αλλάζει συνεχώς, που είναι τόσο σύντομη, που έχει τόσο τεράστιο βάθος, τέτοια εκπληκτική δύναμη και ομορφιά.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

H Πορεία- Ασκητική Ν.Καζαντζάκης





Μα εξάφνου μια σπαραχτικιά κραυγή μέσα μου: " Βοήθεια". Ποιός φώναξε;
Μάζωξε τη δύναμη σου και αφουγκράσου, όλη η καρδιά του ανθρώπου είναι μια κραυγή. Ακούμπησε απάνω στο στήθος σου να την ακούσεις, κάποιος μέσα σου αγωνίζεται και φωνάζει.
Χρέος σου, σε πάσα στιγμή, μέρα και νύχτα, σε χαρά και θλίψη, μέσα από την καθημερινήν ανάγκη, να ξεχωρίσεις την Κραυγή τούτη, να την ξεχωρίσεις ορμητικά ή συγκρατημένα, όπως βολεί στη φύση σου, γελώντας ή κλαίγοντας, ενεργώντας ή στοχαζόμενος, και να μάχεσαι να νιώσεις ποιος είναι αυτός που κιντυνεύει και φωνάζει, και πως μπορούμε εμείς να στρατευτούμε, όλοι μαζί και να τόνε λευτερώσουμε.
Μέσα στην πιο μεγάλη χαρά μας ένας μέσα μας φωνάζει: " Πονώ! θέλω να ξεφύγω από τη χαρά σου! Πλαντώ!"
Μέσα στην πιο μεγάλη απελπισία μας ένας μέσα μας φωνάζει: " Δεν απελπίζουμαι! Παλεύω! Γαντζώνουμαι απάνω από την κεφαλή σου, ξεθηκαρώνω από το σώμα σου, ξεθηκαρώνω από της γης, δε χωρώ σε μυαλά, σε ονόματα, σε πράξεις!"

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Άκου Ανθρωπάκο...η συνέχεια...




Η μοίρα κάθε μεγάλου επιτεύγματος, που διαπλάθηκε με βάση την αλήθεια και όχι την σιγουριά, είναι: να καταβροχθιστεί λαίμαργα από εσένα  και να απορριφθεί πάλι με τα κοπρανά σου.
Πολλοί, πάρα πολλοί, θαρραλέοι και μοναχικοί άνθρωποι σου έχουν πει, από πολυ καιρό, τι πρέπει να κάνεις. Ξανά και ξανά διαστρέβλωσες τις διδασκαλίες τους, τις κομμάτιασες και τις κατάστρεψες. Ξάνα και ξανά τις πήρες στραβά, κάνοντας κατευθυντήρια γραμμή της ζωής σου ένα ασήμαντο λάθος τους και όχι τη μεγάλη αλήθεια τους, όπως συνέβη με το Χριστιανισμό, τη θεωρία του σοσιαλισμού, τις διδαχές για κυριαρχία του λαού και οτιδήποτε άλλο άγγιξες, Ανθρωπάκο.  Ρωτάς γιατί το κάνεις αυτό. Δε νομίζω ότι ρωτάς με σοβαρό σκοπό. Γίνεσαι έξω φρενών όταν ακούς την αλήθεια.
Έχτισες το σπιτικό σου στην άμμο, επειδή δεν μπορείς να νιώσεις τη ζωή μέσα σου, επειδή σκοτώνεις τον έρωτα στο παιδί σου, πριν ακόμα γεννηθεί, επειδή δεν ανέχεσαι την ζωντάνια, τις ελεύθερες φυσικές κινήσεις. Επειδή λοιπόν δεν μπορείς να τα  ανεχθείς, φοβάσαι και ρωτάς: " Τι θα πει γι'αυτό ο κύριος Δείνα ή ο Δικαστής Τάδε;"
Οι σκέψεις σου είναι σκέψεις δειλού, Ανθρωπάκο, επειδή οι αληθινές σκέψεις συνοδεύονται από σωματικά ερεθίσματα και εσύ φοβάσαι το σώμα σου. Πολλοί μεγάλοι άνθρωποι σου το είπαν: " Τράβα πίσω στις ρίζες σου, ακού την εσωτερική σου φωνή, ακολούθησε τα πραγματικά αισθηματά σου, καλλιέργησε την αγάπη". Μα εσύ ήσουν κουφός στις συμβουλές τους, γιατί έχασες την ικανότητα να ακούς αυτές τις λέξεις. Έτσι, χάθηκαν οι φωνές στην απέραντη έρημιά και οι μοναχικοί ντελάληδες αφανίστηκαν στο βάραθρο της εσωτερικής κενότητας σου, Ανθρωπάκο.


" Άλλαξε τις ψευδαισθήσεις σου με λίγη αλήθεια. Ξεφορτώσου τους πολιτικούς και τους διπλωμάτες σου. Ξέχνα τον γειτονά σου και άκουσε τη φωνή μέσα σου, ο γειτονάς σου, επίσης, θα σου είναι ευγνώμων. Πες στους συναδέλφους σου στη δουλειά, σε όλο τον κόσμο, πως θέλεις μόνο να δουλεύεις για τη ζωή και όχι πια για το θάνατο. Αντί να τρέχεις στις εκτελέσεις και στις διαδηλώσεις φτιάξε ένα νόμο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των αγαθών.
Ένας τέτοιος νόμος θα είναι κομμάτι της πέτρας κάτω  από το σπίτι σου. Προστάτεψε την αγάπη των μικρών παιδιών σου από τις ανήθικες επιθέσεις των λάγνων και άσελγων αντρών και γυναικών. Διώξε δικαστικά την κουτσομπόλα γεροντοκόρη, ξεσκέπασε δημόσια και στείλε την στο αναμορφωτήριο στη θέση των εφήβων που διψούν για έρωτα. Μην πασχίζεις να ξεπεράσεις τον εκμεταλλευτή σου σε εκμετάλλευση όταν αναλαμβάνεις διοικητική εργασία. Πέταξε μακριά τα ριγέ κουστούμια και το ψηλό καπέλλο σου και μη ζητάς άδεια για να αγκαλιάσεις την γυναίκα σου. Έλα σε επαφή με ανθρώπους σε άλλες χώρες, γιατί και αυτοί είναι σαν και εσένα και στα καλά και στα άσχημα χαρακτηριστικά τους. Άσε το παιδί σου να μεγαλώσει όπως το προνόησε η φύση. Μην προσπαθείς να βελτιώσεις την φύση. Αντίθετα, προσπάθησε να την καταλάβεις και να την προστατέψεις. Πήγαινε στη βιβλιοθήκη αντί να πάς στον πυγμαχικό αγώνα, ταξίδεψε σε ξένες χώρες αντί να ταξίδεψεις στο Μαϊάμι. Και, το πιο σημαντικό, ΣΚΕΨΟΥ ΣΩΣΤΑ, άκου την εσωτερική σου φωνή που σε ωθεί να κάνεις το σωστό. Κρατάς την ζωή σου στα χέρια σου. Μην την εμπιστεύεσαι σε κανέναν άλλο και, λιγότερο απ΄όλους, στους Ηγέτες που εξέλεξες. ΓΙΝΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ. Πολλοί μεγάλοι άντρες σου το είπαν αυτό".

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Ζήσε με Ελεύθερο Νου!



Η εύνοια και η ατίμωση αναστατώνουν.
Η κοινωνική αναγνώριση σε βασανίζει βαθιά.

Γιατί η εύνοια και η ατίμωση αναστατώνουν;
Η αναζήτηση της εύνοιας είναι ταπεινωτική:
προκαλεί αναστάτωση όταν την αποκτάς,
προκαλεί αναστάτωση όταν την χάνεις.

Γιατί η κοινωνική αναγνώριση βασανίζει βαθιά το άτομο σου;
Ο λόγος για τον οποίο έχουμε πολλά προβλήματα,
είναι επειδή διαθέτουμε εαυτούς.
Αν δεν είχαμε εαυτούς,
τι προβλήματα θα είχαμε;

Ο αληθινός εαυτός του ανθρώπου είναι αιώνιος.
Και όμως, εκείνος σκέφτεται " Είμαι αυτό το κορμί
και σύντομα θα πεθάνω".
Αν δεν είχαμε σώμα, τι συμφορές θα μπορούσαν να μας τύχουν;
Κάποιος που βλέπει τον εαυτό του στους άλλους
είναι κατάλληλος για φύλακας του κόσμου.
Κάποιος που αγαπάει τον εαυτό του όσο όλους τους άλλους
είναι κατάλληλος για δάσκαλος του κόσμου.



Από το Ταο Τε Κινγκ-13η στροφή. 


Άκου Ανθρωπάκο...



" Σε ονομάζουν " 'Ανθρωπάκο", "Κοινό Άνθρωπάκο". Λένε ότι μια νέα εποχή άρχισε, η " Εποχή του Κοινού Ανθρωπάκου". Δεν το λές εσύ αυτό, Ανθρωπάκο. Το λένε αυτοί, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εκλεγμένοι ηγέτες της εργατιάς, οι μετανοιωμένοι απόγονοι των μπουρζουάδων, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου δίνουν το μέλλον μα δεν ρωτάνε για το παρελθόν σου.  Είσαι κληρονόμος ενός φοβερού παρελθόντος. Η κληρονομιά σου είναι σαν πυρωμένο διαμάντι στο χέρι σου. Αυτό σου λέω εγώ''.

" Αφήνεις τους ανθρώπους της εξουσίας να αναλάβουν δύναμη " για το καλό του Ανθρωπάκου". Μα εσύ ο ίδιος μένεις σιωπηλός. Δίνεις στους ανθρώπους της εξουσίας, ή σε ανθρώπους με κακόβουλες προθέσεις, τη δύναμη να σε αντιπροσωπεύουν. Και πολύ αργά ανακαλύπτεις ότι πάντα είσαι κορόιδο.  Σε νιώθω. Γιατί πολλές χιλιάδες φορές σε έχω δει γυμνό, σωματικά και ψυχικά, χωρίς την μάσκα, χωρίς την ταυτότητα του κόμματος, χωρίς τον πατριωτισμό σου. Γυμνό σαν νεογέννητο μωρό, γυμνό σαν ένα Στρατάρχη με τα εσώρουχα. Παραπονέθηκες και έκλαψες μπροστά μου, μίλησες για τις επιθυμίες σου, μου αποκάλυψες την αγάπη σου και τον πόνο σου. Σε ξέρω και σε νιώθω. Θα σου πω πως πραγματικά είσαι Ανθρωπάκο, γιατί στα αλήθεια πιστεύω στο υπέροχο μέλλον σου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανήκει σε σένα. Γι 'αυτό, πρώτα από όλα, κοίταξε τον εαυτό σου. Δες τον όπως είναι στην πραγματικότητα. Άκου αυτό που κανένας απ΄τους Ηγέτες σου και τους εκπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει:
Είσαι ένας " κοινός Ανθρωπάκος". Κατάλαβε το διπλό νόημα αυτών των λέξεων: " κοινός" και ''Ανθρωπάκος".
Μη φεύγεις. Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου.
" Με ποιό δικαίωμα μου λες τι να κάνω;''  Βλέπω την ερώτηση αυτή στο φοβισμένο βλέμμα σου. Ακούω την ερώτηση αυτή απ' το αυθάδες στόμα σου. Φοβάσαι να κοιτάξεις τον εαυτό σου, φοβάσαι την κριτική, Ανθρωπάκο, όπως φοβάσαι και την δύναμη που σου υπόσχεται κάποιος. Δε θά ξερες πως να την χρησιμοποιήσεις μια τέτοια δύναμη. Δεν τολμάς να σκεφτείς ότι κάποτε μπορείς να αισθανθείς διαφορετικά: ελεύθερος και όχι καταπτοημένος, ευθύς και όχι πονηρός, να ερωτεύεσαι ανοικτά ακι όχι " ως κλέπτης εν νυκτί". Πειριφρονείς τον εαυτό σου Ανθρωπάκο. Λες: " Ποιός είμαι εγώ, για να έχω την δική μου γνώμη, να καθορίζω τη ζωή μου και να διακηρύσσω ότι ο κόσμος είναι δικός μου;"
Έχεις δίκιο. Ποιός είσαι εσυ, που θα προβάλλεις αξιώσεις για να διαφεντεύσεις την ζωή σου; θα σου πω ποιος είσαι:

Διαφέρεις από τον πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο μόνο σε ένα σημείο: Ο σπουδαίος άνθρωπος ηταν κάποτε και αυτός ένας πολύ μικρός Ανθρωπάκος, αλλά κατάφερε να αναπτύξει μια σημαντική ικανότητα. Έμαθε να βλέπει που ήταν μικρός στις σκέψεις του και στις πράξεις του.  Κάτω από την πίεση κάποιας ανάγκης, που είχε μεγάλη σημασία γι'αυτόν, άρχισε, όλο και πιο καθαρά, να διαισθάνεται την απειλή που προερχόταν από την μικροτητά του και την μικροπρεπειά του. Ο μεγάλος άνθρωπος επομένως ξέρει πότε και που είναι μικρός. Ο Ανθρωπάκος δεν ξέρει ότι είναι μικρός και φοβάται να το μάθει. Συγκαλύπτει τη μικροτητά του και τη στενοτητά του με ψευδαισθήσεις δύναμης και μεγαλείου, με τη δύναμη και το μεγαλείο άλλων. Είναι υπερήφανος για τους μεγάλους στρατηγούς του, μα όχι περήφανος για τον εαυτό του. Θαυμάζει τη σκέψη που δεν έκανε και όχι την σκέψη που έκανε. Πιστεύει στα πράγματα, τόσο πιο απόλυτα, όσο λιγότερο τα καταλαβαίνει και δεν πιστεύει την ορθότητα αυτών των εννοιών που τις κατανοεί πιο εύκολα.

Από το βιβλίο του Βιλχεμ Ραϊχ, Άκου Ανθρωπακο!

Το πόσο διαχρόνικος και επίκαιρος είναι φαίνεται. Τα λόγια του πρέπει να στοχέψουν βαθιά μέσα μας. Να τα αφήσουμε να ανθίσουνε μέσα μας. Προτού συμφωνήσουμε και τα θεωρήσουμε ως δεδομένη αλήθεια ας στοχαστούμε...ας αντιμετωπίσουμε τον Ανθρωπάκο μας...ας τον δούμε κατάματα...και ίσως κατανοήσουμε αυτά που σκέφτεται και νιώθει....

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Προβληματισμοί


« Τις προάλλες περπατώντας  ήρθα σε μια αντιφατική συνειδητοποίηση. Ότι με τη σκέψη, με τη νόηση μπορώ να πάω πέρα από τη σκέψη. Μέσα από τη σκέψη μπορώ να σπάσω το φράγμα της σκέψης. Το παράδοξο σε αυτή τη ζωή είναι ότι για να συνειδητοποιήσεις την ματαιότητα των πραγμάτων πρέπει να περάσεις μέσα απο αυτά. Πρέπει να περάσεις μέσα από τη ζωή,μέσα απο τον πόνο,μέσα απο το μάταιο και μέσα από το παράδοξο.Μέσα από τη σκέψη θα έρθει η μη σκέψη.Αν δεν καλλιεργήσεις το νού σου,αν δεν τον μορφώσεις,αν δεν του δώσεις τροφή να μεγαλώσει(που είναι οι γνώσεις) δεν μπορεί να κορεστεί.Η μη σκέψη έρχεται με τον κορεσμό της σκέψης.Τη συνειδητοποιήση ότι η σκέψη είναι ένας φαύλος κύκλος και όχι κατι που διαγράφει μια ευθεία πορεία.Όχι γι’αυτό ποτέ δεν θα πάρουμε απαντήσεις σε τίποτα. Ο άνθρωπος πάντα θα μείνει με την ερώτηση όχι γιατί δεν έχει σκεφτεί αρκετά,όχι γιατί δεν έχει φαντασία.Γιατί η σκέψη έχει μια περιορισμένη δυνατότητα.Η υπαρξή της δεν έχει παροντική υπόσταση.Το τώρα γί’αυτήν ειναι μόνο το παρελθόν και το μέλλον.Η δυνατότητα της ειναι μονοδιάστατη.Η υπαρξή της δεν πηγάζει από εμάς. Πηγάζει μέσα από τον κόσμο αλλα δεν είναι υπαρξιακή.Η σκέψη είναι το παιχνίδι του Θεού μου.Μαθαίνω τους κανόνες και όταν καταλάβω οτι ποτέ δεν ύπηρξαν κανόνες, οτι η φύση των πραγμάτων δεν έχει κανόνες τότε εκαταλείπω το κάθε σενάριο με το οποίο δόμησα την υπαρξή μου γιατί γνωρίζω πολυ καλά ότι ό,τι πίστευα πως ήμουν ήταν απλώς ρόλοι. Απλά κάθε φορά έπαιζα εναν διαφορετικό.Αλλά το μπλέξιμο είναι τόσο μεγάλο που έχεις την ψευδαίσθηση ότι αυτό το σύνολο των ρόλων είσαι εσύ.Αλλα δεν είσαι εσυ.Σκέπτεσαι επειδη ο ρόλος ειναι τετοιος ωστε ο κανόνας να απαιτεί μια προκαθορισμένη σκέψη. Εσύ είσαι ο παρατηρητής των ρόλων.Δεν είσαι τίποτα από αυτά.Η Ύπαρξη είναι παράδοξη.Η φύση του ανθρώπου είναι παράδοξη.Δεν νομίζω ότι θα βρεθεί ποτέ απάντηση σε αυτό.Και αν υπάρξει θα είναι παράδοξη και αυτή.Η λογική δεν έχει θέση εδω γιατί ούτε παροντική ειναι ούτε και ολοκληρωμένη.Ποτέ μια απάντηση δεν είναι ολοκληρωμένη γιατι απλούστατα η αλήθεια ειναι αδιάστατη και άπειρη.Γι’αυτό η επιστήμη έχει αποτύχει.Γιατι μπορεί να δεί το παρελθόν,μπορεί να δεί ένα μέρος του μέλλοντος αλλα χάνει ένα μεγάλο μέρος του παρόντος ή και όλο και τελικώς δεν έχει την εικόνα».

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Σημειώσεις για μια "Εβδομάδα"- Σεφέρης

Μέσα στα σκυφτά ασφοδίλια οι τυφλοί κοιμούνται
ένας λαός τυφλών και τ'ασφοδίλια σκύβουν μαυρισμένα από την πάχνη της αυγής.
( Θυμούνται τα παφιοπέδιλα τον άλλο χειμώνα κλεισμένα στη ζέστη. Αρκείτω βίος.

              
 Προσκέφαλα τους όργανα εξοντωμένα
ραχιτικοί φωνογράφοι
τρύπιες φυσαρμόνικες
αρμόνια γονατισμένα
να ΄χουν πεθάνει;
Ένας ακίνητος τυφλός δεν ξεχωρίζει εύκολα
κάποτε ζωντανεύουν τα όνειρα τους γι'αυτό λέω πως κοιμούνται.
Τριγύρω στα σπίτια, φορέματα αγγέλων μου γνέφουν μαρμαρωμένα
το ποτάμι δεν κυλά έχει ξεχάσει την θάλασσα
κι όμως υπάρχει η θάλασσα και ποιός θα την εξαντλήσει;
οι τυφλοί κοιμούνται,
οι άγγελοι γυμνοί τρέχουν μέσα στις φλέβες τους
τους πίνουν το αίμα και τους δίνουν φρόνηση
κι η καρδιά με τα φριχτά της μάτια λογαριάζει
πότε θα στερέψει.
Κοιτάζω το ποτάμι
ανάλαφρες σπιλιάδες περνούν κάτω από τον ανήμπορο ήλιο
τίποτε άλλο, το ποτάμι περιμένει
λυπήσου εκείνους που περιμένουν.
Τίποτε άλλο, φτάνει για σήμερα.



Eμπειρία και Ζωή- Στοχασμοί Γκαίτε


"Το να λές κατιτί είναι πράγμα φυσικό, το να αντιλαμβάνεσαι αυτό που ειπωθηκε, ακριβώς όπως ειπώθηκε είναι μόρφωση".

" Κανένας δεν θα ήταν ιδιαίτερα ομιλητικός στις κοινωνικές συναναστροφές, αν είχε συνειδητοποιήσει πόσο συχνά παρανοεί ο ίδιος τους άλλους".

"Τους ανθρώπους δεν τους μαθαίνουμε όταν μας πλησιάζουν εκείνοι, πρέπει να πάμε εμείς σε αυτούς για να καταλάβουμε τι λογής είναι".

" Η συμπεριφορά είναι ένας καθρέφτης στον οποίο κάθενας προβάλλει την εικόνα του".

" Υπάρχει μια αρχοντιά της καρδιάς, συγγενεύει με την αγάπη. Από αυτήν πηγάζουν αβίαστα οι ευγενικοί τρόποι".

" Αρκεί να διακυρήξει κανείς πώς είναι ελεύθερος και θα αισθανθεί ότι δεν είναι. Άν έχει το θάρρος να το παραδεχτεί, θα αισθανθεί ελεύθερος".

" Οι μωροί και οι τετραπέρατοι είναι εξίσου ακίνδυνοι. Οι μισότρελοι και οι ημιμαθείς είναι οι πιο επικίνδυνοι".

" Καθένας έχει κάτι στην φύση του που αν το φανέρωνε δημόσια θα προξενούσε απέχθεια".

" Υπάρχουν άνθρωποι που χτυπούν με το σφυρί εδώ και εκεί στον τοίχο και πιστεύουν πως πετυχαίνουν κάθε φορά το καρφί".

"Τόσο πεισματικά αντιφατικός είναι ο άνθρωπος: προς το συμφέρον του δεν δέχεται να του ασκούν καμία πίεση, προς βλάβη του ανέχεται κάθε αναγκασμό".

" Όποιος δεν έχει πολυ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του αξίζει πολυ περισσότερο από όσο ο ίδιος πιστεύει".

" Όλοι είμαστε τόσο στενοκέφαλοι, ώστε πιστεύουμε πάντοτε πως έχουμε δίκιο και έτσι μπορεί κανείς να φανταστεί ένα εξαιρετικό μυαλό, το οποίο όχι μόνο πλανάται αλλά νιώθει και ευχαρίστηση με την πλάνη του".

" Κατ' ουσία ζει κανείς μόνο εφόσον αισθάνεται ότι οι άλλοι τον συμπαθούν".

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Zήσε το Εδώ και Τώρα!


Αποσπάσματα από το Ταό Τε Κινγκ:

"Αυτό που βρίσκεται σε ηρεμία, διευθετείται εύκολα.
Αυτό που δεν έχει εμφανιστεί ακόμα, εύκολα αποτρέπεται.
Το εύθραυστο σπάει εύκολα,
το μικρό διασκορπίζεται εύκολα.

Ασχολήσου με τις καταστάσεις πριν εμφανιστούν,
βάλε τάξη πριν έρθει η αταξία.
Να θυμάσαι:
Ένα δέντρο που γεμίζει την αγκαλιά κάποιου
προέρχεται από έναν μικρό σπόρο.
Ένας πύργος εννιά ορόφων ξεκινάει μ' ένα τούβλο.
Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων αρχίζει μ'ένα πρώτο βήμα.

Όταν ενεργείς, καταστρέφεις.
Όταν προσπαθείς να κρατήσεις κάτι, το χάνεις.
Ο σοφός δεν ενεργεί, και έτσι δεν χάνει.
Οι άνθρωποι συνήθως αποτυγχάνουν
όταν βρίσκονται λίγο πριν από την επιτυχία.
Αν όμως δίνεις τόσο προσοχή στο τέλος όσο και στην αρχή,
δεν θα υπάρξει αποτυχία.

Ο σοφός δεν αποθησαυρίζει ό,τι αποκτιέται δύσκολα.
Δεν συλλέγει πολύτιμα αντικείμενα.
Μαθαίνει να μην γατζώνεται σε ιδέες.
Βοηθά τα 10.000 πράγματα να βρούν την δική τους φύση,
μα δεν επιχειρεί να τα σέρνει απ΄τη μύτη. "

Αυτό το παραπάνω απόσπασμα είναι από το  βιβλιο Τάο Τε Κινγκ, νος βιβλίου σοφίας. Τι είναι εκείνο όμως που ονομάζουμε Τάο; Από την πρώτη του στροφή διαβάζουμε ότι αν το ονομάσεις το χάνεις. Το καλύτερο που μπορούμε να πούμε, λοιπόν, είναι πως το Τάο είναι η υπέρτατη πραγματικότητα,  η Πηγή που εμπεριέχει τα πάντα. Το Τάο δεν αρχίζει ούτε τελείωνει πουθενά, όμως ζωοποιεί τα πάντα μέσα στον κόσμο των μορφών και των ορίων, γι'αυτό και αποκαλείται " ο κόσμος των δέκα χιλιάδων πραγμάτων''.
Μπορούμε να δώσουμε πολλές ερμηνείες και εξηγήσεις στο παραπάνω απόσπασμα όμως θεωρώ ότι ο αναγνώστης πρέπει μόνος του να στοχαστεί στον πάνω στίχο, να τον αναλύσει διανοητικά και να τον κατανοήσει και στην συνέχεια να το κάνει κτήμα του. Η αλήθεια είναι πολυδιάστατη και δεν μπορεί να ιδωθεί από μια μόνο πλευρά και κατεύθυνση. Πρέπει να προβληματιζόμαστε και να στοχαζόμαστε. Να έχουμε καινούργια μάτια, καινούργιες αισθήσεις και να εντρυφούμε μέσα στα μυστήρια της φύσης. Έχουμε γίνει πολυ πολύπλοκοι έχοντας δημιουργήσει θεωρίες και σχολές φιλοσοφίας. Αυτό έχει διχοτομήσει τον άνθρωπο, τον έχει διασπάσει σε πολλά κομμάτια. Ας προβληματιστούμε και ας δώσουμε μια ευκαιρία στον Άνθρωπο μέσα μας να γίνει Ένα.

Θεός και Φύση- Στοχασμοί Γκαίτε

''Δυνάμεις μεγάλες, πρωταρχικές, που υπάρχουν αιώνια ή που αναπτύχθηκαν στην πορεία της ιστορίας, επενεργούν ασταμάτητα- αν ωφελούν ή αν βλάπτουν αυτό είναι τυχαίο."






" Η φύση κράτησε για τον εαυτό της τόση ελευθερία ώστε εμείς να μην μπορούμε- με την γνώση και την επιστήμη- να την πλησιάσουμε ή να την φέρουμε σε δύσκολη θέση."






''Όλες οι σχέσεις των πραγμάτων είναι αληθινές. Η πλάνη είναι στον άνθρωπο μόνο. Σ' αυτόν τίποτα δεν είναι αληθινό εκτός από το ότι πλανάται και ότι αδυνατεί να βρεί την σχέση του με τον εαυτό του, με τους άλλους, με τα πράγματα."

" Από τη Φύση πηγάζει η απεραντοσύνη- απο όποια πλευρά και αν την κοιτάξει κανείς."



" Η αλήθεια μοιάζει με το θείο: Δεν εμφανίζεται απ΄ευθείας, πρέπει να την μαντεύουμε από τις εκδηλώσεις της."

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

Συνεχίζουμε το ταξίδι μαζί με τον Καζαντζάκη....

  ''Ερχόμαστε από τη σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.  
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός, κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. 
Μα και ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιόμαστε. Γι'αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία. 
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρεύματα παλέυουν: α) ο ανήφορος, προς την σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο. 
Και τα δυο ρέυματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στν αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές, μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι και αυτή άναρχη, ακατάλυτη φορά του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει-φυτά, ζώα, ανθρώπους- στον άγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄όραμα που χωράει και εναρμονίζει τις δυό τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες ορμές και με το όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη".                                                               
                                                                              
                                                 



                                                        

H αρχή του εσωτερικού ταξιδιού....

Η αρχή ενός ταξιδιού αρχίζει από ένα βήμα. Και όμως αυτό το βήμα είναι το πιο σημαντικό, το πιο ουσιαστικό. Είναι εκείνο που σου δίνει την ώθηση να αρχίσεις ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Δεν είναι το μυαλό σου που θα αποφασίσει το ταξίδι μήτε η προτροπή των άλλων. Είναι εκείνη η σπίθα που βρίσκεται μέσα στην καρδιά σου. Είναι εκείνο το αίσθημα που πηγάζει από μέσα σου και όμως απροσδιόριστο από πού προέρχεται ποια είναι η πηγή του, απλά από μέσα σου. Είναι εκείνη η φωνούλα μέσα σου που σου λέει ψάξε, σκάψε, ερεύνησε, αμφισβήτησε ακόμα και αν όλος ο κόσμος διαφωνεί μαζί σου εσύ ξέρεις ότι αυτό είναι το σωστό, αυτός είναι ο δρόμος σου. Βέβαια το κατεστημένο σύστημα, η «κοινωνία» θα σε τραβήξει προς τα εκείνη, θα σου δώσει ιδανικά, στόχους, επιτυχίες, θα σε κάνει να ξεχάσεις, θα σε αφομοιώσει. Αλλά εκείνη η φωνούλα μέσα σου όσο και να την πνίγεις, όσο και να σου ζητάνε για το κάλο της επιτυχίας  και της ζωής σου να την πνίξεις δεν θα πάψει να σου μιλάει, να καίει μέσα στην καρδιά σου. Απλά πρέπει να είσαι ευαίσθητος. Να προβληματίζεσαι, να είσαι ανήσυχος και ναι να αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτό το κάτι δεν πάει καλά θα σε κάνει να ερευνήσεις, να ψάξεις και αυτό το ψάξιμο θα σε φέρει στην αποκάλυψη. Σε εκείνη την αποκάλυψη ότι μας κρύβουν την αλήθεια, την αλήθεια της καταγωγής μας, του κόσμου μας και το σημαντικότερο την αλήθεια για τον Εαυτό μας που τόσο πολεμάνε να πνίξουν και να σωπάσουν. Σου ενισχύουν το Εγώ σου, το ψεύτικο μέσα από ψεύτικες γνώσεις, από χαζομάρες και από έναν απίστευτο νοητικό προγραμματισμό μέσα από την εκπαίδευση, την τηλεόραση, την «κοινωνία», την θρησκεία και όλα αυτά που γι’αυτούς είναι η αληθινή ζωή. Και έπειτα έρχονται Άνθρωποι και σου αποκαλύπτουν γνώση και πληροφορίες που σου χαστουκίζουν την τόσο «γεμάτη» ζωή σου. Τότε, ο νους σου αντιδρά, το κατεστημένο σου εγώ αντιδρά σε αυτό και απορρίπτει το διαφορετικό ζαλισμένο από την αλήθεια που γκρεμίζει τα καλούπια του. Που ναι σε κάνει να καταρρίψεις την ιδέα που έχεις για τον «εαυτό» σου μέχρι τώρα και για τον κόσμο που σε περιβάλλει. Και τότε αναλαμβάνει εκείνη η φωνούλα. Η σπίθα σου ανάβει και βλέπεις ότι ναι εδώ κάτι δεν πάει καλά, ότι πρώτη φορά στην ζωή σου νιώθεις απελευθερωμένος, νιώθεις ο εαυτός σου γιατί ξέρεις ότι η τρέλα μέσα σου είναι δοσμένη από μια ανισσόροπη κοινωνία που διψάει για εξουσία και για έλεγχο. Είναι ένα βήμα για να κάνεις το ταξίδι προς το άγνωστο. Τόσο καιρό καθηλωμένος. Και όσο περπατάς τόσο η φωνή σου δυναμώνει και λέει προχώρα, περπάτα μην ακούς, σπάσε τους δεσμούς, τρέλανε τον νου σου με ελευθερία, γίνε αυτό που είσαι. Δύσκολο το ταξίδι. Όμως για μένα πρέπει να γίνει το βήμα. Το πρώτο βήμα. Φοβόμαστε να ζήσουμε. Να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Έχουμε φτιάξει μια λεκάνη με λιμνάζοντα νερά δίπλα στο ποτάμι της ζωής και εκεί μέσα ζούμε νομίζοντας ότι αυτό είναι ζωή. Ενώ δίπλα το ποτάμι τρέχει, τόσο σοφά, τόσο απροσδιόριστα και τρελά για τον νου μας αλλά μια κατάληξη έχει, τον ωκεανό. Και για να βγεις από αυτή την λεκάνη απαιτείται ένα μικρό βήμα. Όλα τα παραπάνω είναι προβληματισμοί μου. Είναι μια αυθόρμητη  συγγραφή μου για αυτά που νιώθω. Σε έναν κόσμο τρελό και κακό που δεν έχει αίσθηση της ευαισθησίας, της ελευθερίας, της αποδοχής, της διαφορετικότητας και της ανθρώπινης ανάγκης για δημιουργικότητα αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι ένα βήμα για το ταξίδι μας προς την αλήθεια του Εαυτού μας, προς την Πηγή μας. Και ας είναι το ταξίδι μας αυτό που θα μας ελευθερώσει και ας μην ανακαλύψουμε ποτέ την υπέρτατη γνώση. Αλλά για μένα να νιώσουμε ότι μέσα από αυτό το ταξίδι γίναμε αυτό που είμαστε, ο Εαυτός μας. Για μένα αυτό είναι ελευθερία.